Ni Liv

Nytt album 25. september 2020!

Me er stolte av å gje ut vårt 7. studioalbum: Tell til tjuge! Albumet er ute på vinyl, cd og overalt der du lyttar til musikk. Spel høgt!:)

Nye musikkvideoar

Presse

Presseskriv – TELL TIL TJUGE

Ni Liv gjev ut sitt sjette studioalbum «Tell til tjuge» den 24. april 2020 [utsatt til hausten]. Det er 4 år sidan sist album («Broder», Grammofon 2016), og 13 år sidan det aller fyrste i 2007 («Telemarkana», Warner). «Tell til tjuge» kjem ut på CD og VINYL, og inneheld 10 låtar spela inn under fire produktive dagar i Velvet Recording, Spydeberg – med Christer Krogh bak spakene. Krogh har miksa musikken, og produsert albumet saman med gutta i bandet.

«Tell til tjuge», som også er tittelen på ein av songane på plata, fortel noko om at Ni Liv ikkje bare har tenkt seg som denne gongen – dei har tenkt seg godt om. Det gjeld det musikalske og tekstlege, men det gjeld også samarbeid, arbeidsmåtar og vegen vidare. Å halde saman som band er ikkje alltid rett fram. Og viss det blir rett fram, er ikkje nødvendigvis det så bra heller.

Ein tidleg vårdag i 2018 sette vokalist Jon Solberg og gitarist Jan Birger Akerhaugen seg ned i eit småkaldt øvingslokale i Oslo med kvar sin kassegitarar, ei kanne kaffe, ein bunke opne kort og eit knippe spørsmål som trengte svar. Kva for band vil me vere? Kven skal dra vogna vidare? Orkar me meir? Kor går vegen? Kvelden endte opp i eit nytt samarbeid, to nye tankar og tre nye låtskisser. Tittellåta, og fyrste singel som sleppast 3. april 2020, Tell til tjuge er ein av desse tre.

Åssen sier ein «hei» til ei ein ikkje orkar å sjå?

Åssen sier ein «hade» til ei ein ikkje vil gå ifrå?

Let att augun og tell til tjuge

Alle dei 10 låtane på albumet er skrivne i eit to år langt «kollokvieprosjekt» mellom Jon og Jan Birger. Over 10 «møter» blei det til saman, og utallige telefonsamtalar. Slik kom inspirasjonen snikande og motivasjonen smygande. Jon har skrive tekstane, men med konstruktive innspel. Musikk og melodiar er kasteballar som endte opp stader begge lika.

«I starten spela me alltid nye låtar på konsertar før me tok dei med inn i studio», seier Jon. «Eg spela kanskje gjennom ein gong på lydprøva, alle hang seg på, og så testa me ein versjon eller to og slang låta inn i settlista. Denne spontane og morosame måten å gjere ting på blei liggande att i ei grøft ein stad». Denne gongen har Ni Liv gjort nettopp dette, og alle songane har blitt framført live i ulike fasongar og storleikar. I studio, med Christer Krogh på laget, kom det ofte enda ein ny låtform til syne. Det er slik ein kan halde på når musikantane i bandet er opne og, ikkje minst, ganske flinke.

Heilt sidan Jon plukka opp den gamle fiolinen etter mor si i 2010, og heiv seg over amerikansk «old time»-spel og norsk folkemusikk, har fela fått ein naturleg plass i Ni Livs musikk. Kassegitarar og el.gitarar er også viktig. Jan Birger Akerhaugen er ein rockgitarist som fekk servert Buck Owens og Åge Samuelsen av far sin da han var liten. Terje Meisingset får leike seg med tangentinstrument av ymse slag. Mest piano og orgel, men også Fender Rhodes og ein liten synth hist og pist. Eivind Aase held ikkje bare takta bak trommene. Knut Olav Sandvik spelar Fender-bass slik ikkje så mange andre gjer.

«Viss du vil ha folk til å høre etter», sa Krogh til Jon den andre dagen i studio – under eit prøveopptak av låta Flekke tenner – «så må du snakke med djup stemme». Jon pratesyng meir enn før på dette albumet. Om folk hører etter gjenstår å sjå. Det som er heilt sikkert er at tekstane i stor grad handlar om kjærleik denne gongen. Kjærleik til kvarandre, til augneblinken, til det umoglege, til det som var og det som kjem, og kjærleik til livet.

Historieforteljaren Jon har fått plass på dette albumet: Den nostalgiske spelemannen som lengtar heim til ungdomsflamma si: Vakre Anne Li i heia. Den angrande, tørste karen som snart skal Vende vanene. Alkoholikaren som fann ein Engel i livet sitt, og som merkar at kristendom er vrient i visse kretsar. Faren som leier sonen sin inn i skogen bak huset, og når himmelen frå benken på kollen: Nå.

Jon kjem frå Bø i Telemark. Etter studieår i Oslo, Trondheim og Kristiansand, flytta han tilbake til heimbygda i 2004 med ein nystarta familie. Det er derfor naturleg at Jons tekstar har bygda som bakteppe. Han er glad i bygda, og kjenner bygdekulturen på godt og vondt. Slik sett er det ingen ironi og sarkasme å spore i Jons tekstar. Det er oppriktig.

«Eg prøvar å skrive om store ting med små ord», seier Jon. «Ting som er store for meg, og som eg håpar mange kjenner seg att i. Store ord sit ikkje så godt i munnen min. Prøysen er eit forbilde på den måten. Eg lærer nye ting om tekstskriving kvar gong eg hører på Tom Waits. Lars Mytting kan eg lese om att og om att. Han fortel så mykje utan å skrive det, og på ein ujålete måte. Og Hemingway, sjølvsagt. Kvar gong eg syns eg har skrive ein bra tekst, og flyg litt høgt, prøvar eg å vente litt med å sette på Dylan. Da deisar eg alltid pladask ned på bakken att. Eg ser periodevis store mengder film. Filmar med god handling, gode replikkar, gode bilder og god musikk. Ein god film liknar litt på ein god låt. Handlinga må fortettast. Bare det viktigaste og beste får plass».

I starten av mai skal Ni Liv ut på vegane i Telemark og innover til Oslo på releaseturné. Sleppfesten finn stad i Bøs storstoge – Gullbring [utsatt til hausten]. Til sommaren legg dei løypa til festivalar.

Ni Liv er:
Jon Solberg: vokal, fele og akustisk gitar
Jan Birger Akerhaugen: el. gitar, akustisk gitar og kor
Eivind Aase: trommer, perkusjon og kor
Terje Meisingset: piano, hammond orgel, Fender Rhodes og synth
Knut Olav Sandvik: bass og kor

Stine Tangen korar på Noko ved deg, Engel og Vende vanene

Plateselskap: Grammofon – www.grammofon.no

 

Pressebilder

Foto: Knut Utler